Mijn opa en oma hadden een hond, Flappie (ver voor de Flappie van Youp) die in mijn beleving mijn beste vriend was. Waar hij ging kroop ik er achter aan. Dat ik nog niet kon lopen leek lange tijd de reden dat Flappie  mij wel kon hebben en de vriendschap wederzijds leek. Wanneer hij genoeg van mij had liep hij gewoon weg en bleef ik verloren achter. Ik was een behoorlijk luie baby en mijn ouders hebben het nodige geïnvesteerd om mij op de been te krijgen. Tevergeefs, tot het moment waarop ik besloot dat dat moest veranderen: Ik wilde immers continu bij mijn grote vriend Flappie zijn. Ik besloot een tweevoeter te worden en heb dus leren lopen door viervoeter! In die periode heb ik de basis gelegd voor mijn liefde voor honden. 

 

Mijn ouders hebben dit gelukkig niet genegeerd en al snel hadden wij onze eerste hond, een teckel! Ik groeide op en door de jaren heen heb ik kennis mogen maken met honden van verschillende rassen, veelal afkomstig uit het asiel. Met sommige honden had het gezin geen match. Dit kwam soms op een (vooral voor mij) pijnlijke manier tot uiting: Meerdere littekens vertellen over mijn harde leerschool.  Niet iedere hond reageert op dezelfde manier. Gelukkig heb ik de schuld van deze miscommunicaties altijd bij mezelf gelegd. Sterker nog: Het heeft mij enorm gemotiveerd om mezelf te verdiepen in het gedrag van de hond in het algemeen. 

 

Toen ik het huis uit ging was het moment daar dat ik geheel zelfstandig en naar eigen wens voor een hond mocht gaan. Ik was er behoorlijk van overtuigd dat ik door mijn jeugd vol ervaring met honden toe was aan een echte uitdaging en ik besloot voor een Rottweiler te kiezen. Via de Rottweilervereniging kwam ik terecht bij een fokker die mij aansprak en belandde ik op de wachtlijst. Eindelijk was het moment daar en mocht ik als eerste kennis maken met de moeder en haar nest. Ik had geen voorkeur voor reu of teef en liet het gewoon over me heen komen. Al snel bleek dat sommige clichés echt waar kunnen zijn: Ik werd als baas uitgekozen door mijn pup Luna. 

 

Ik wilde alle tijd en energie steken in een goede basis voor Luna en mezelf en besloot ons aan te melden bij puppycursus Teraalst in Den Hout, vlakbij Breda. De filosofie en methoden van deze deskundigen waren gebaseerd op de wolvenopvang die ze naast hun cursussen runden. Ik was blown away! Dit was wat ik wilde! Luna en ik doorliepen alle cursussen met vlag en wimpel en we bleken “a match made in heaven”. 

 

Ik was in die tijd werkzaam bij een grote multinational in Breda. Van een aantal collega’s kreeg ik de vraag of ik kon helpen met wat kleine gedragsproblemen die hun honden vertoonden. Zij hadden immers door de jaren heen tot vervelends toe mijn verhalen moeten aanhoren over mijn ervaringen tijdens de trainingen met Luna. In eerste instantie gaf ik hier slechts op kleine schaal gehoor aan, maar al snel kregen mijn klasje en ik wat aandacht in het magazine dat één maal per maand werd uitgegeven binnen ons bedrijf. Ik kreeg steeds meer hulpvragen en besloot dat dit het begin moest zijn van een professionele aanpak. Het honden coachen werd een feit.